ჯანმრთელობა ყველასათვის

1. წინასიტყვაობა

გარდამავალი პერიოდისა და რეფორმების შედეგად, საქართველოს ჯანდაცვის სისტემა დასცილდა ჯანდაცვის მოწყობის მკაცრად ცენტრალიზებულ მოდელს და დღესდღეობით, ჯანდაცვის სისტემისა და მისი კომპონენტების მართვა დეცენტრალიზებულია, ხოლო სამინისტროს ხელმძღვანელი ფუნქცია ოფიციალურად კონცენტრირდება პოლიტიკის შემუშავებასა და რეგულირებაზე.

დაფინანსების სისტემის მრავალჯერადი რეფორმირების შედეგად
ჯანდაცვის სერვისები ფინანსდება საერთო საბიუჯეტო შემოსავლებით და ორიენტირებულია ღარიბი მოსახლეობის (ქვეყნის მოსახლეობის 25%–მდე) მიზნობრივ დახმარებაზე დანარჩენი მოსახლეობის შეზღუდული მოცვით. სახელმწიფო სახსრების მნიშვნელოვანი ნაწილი (ღარიბი მოსახლეობის სამედიცინო დახმარების პროგრამის ფარგლებში) ხმარდება კერძო სადაზღვევო კომპანიებთან სახელშეკრულებო ურთიერთობებს.

ჯანდაცვის ინფრასტრუქტურასა და საკადრო რესურსებში ინვესტირებაში, მიუხედავად დონორებისა და კერძო წყაროებიდან დაფინანსების ზრდისა, სასურველი დონე ჯერ არ არის მიღწეული.

ფარმაცევტული ბაზარი კარგად არის განვითარებული და უზრუნველყოფს ფარმაცევტული პროდუქციის საკმარისი მოცულობების მიწოდებას. ამის მიუხედავად, ხარისხიანი სამედიცინო პრეპარატებისა და სახარჯი მასალების ფინანსური ხელმისაწვდომობა ჯერ კიდევ პრობლემატურია. ადგილი აქვს ცალეკული ფარმაცევტული კომპანიების მხრიდან წამლებზე მონოპოლიური ფასების დაწესებას, არასაკმარისია ფარმაცევტული ბაზრის რეგულირება.

საკადრო რესურსების მომზადება, მათი ტრენინგი და უწყვეტი განათლების უზრუნველყოფა ჯერ კიდევ საჭიროებს თანამედროვე სტანდარტებამდე აყვანას.
საკადრო რესურსების უნარ-ჩვევები, რომლებიც მოსახლეობას აწვდიან მომსახურებას, ოპტიმალურ დონეზე დაბალია.

საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მომსახურების მიწოდების სისტემა ცენტრალიზებულია და დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის სახით არის წარმოდგენილი. საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ფუნქციების განხორციელების შესაბამისი დაფინანასება არასაკმარისია და შესაბამისად არაა ეფექტური.

ჯანდაცვის სისტემის მუშაობაში არსებულმა და მიმდინარე პრობლემებმა ჯანმრთელობის განმსაზღვრელ ცალკეულ სოციალურ და გარემო პირობებთან ასოცირებული ფაქტორების გაუარესებასთან ერთად, სავარაუდოდ, გრძელვადიანი ნეგატიური ზეგავლენა იქონია საქართველოს მოსახლეობის ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე.


იხ. სრულად

FaceBook Twitter Digg MySpace Delicious Google ელფოსტაბეჭდვა
აქტუალური თემა
კონსტიტუცია - მაქსიმალური კონსენსუსის შედეგი
კონსტიტუცია - მაქსიმალური კონსენსუსის შედეგი
საქართველოს დამოუკიდებელი არსებობის მანძილზე ყველაზე მთავარი პრობლემა, რომელიც ქვეყნის დემოკრატიას აქვს, კონსტიტუციონალიზმის დეფიციტია.
პირველ რიგში ეს დეფიციტი ვლინდება ყოველი ახალი ხელისუფლების სურვილით ძირფესვიანად შეცვალოს და საკუთარ თავზე მოირგოს კონსტიტუცია. ამის უკანასკნელი მაგალითი იყო ნაციონალური მოძრაობა, რომელმაც 2010 წელს განხორციელებული ცვლილებებით ახალ რეალობას და საკუთარ ინტერესებს მოარგო კონსტიტუცია.
2012 წელს ხელისუფლების არჩევნების გზით შეცვლის შემდეგ შეიქმნა მოლოდინი, რომ დემოკრატიულობაზე პრეტენზიის მქონე ხელისუფლება აღარ ეცდებოდა კონსტიტუციაში ისეთი ცვლილებების განხორციელებას, რომელიც მოემსახურებოდა მმართველი პარტიის ინტერესებს. სამწუხაროდ, ეს მოლოდინი ფუჭი აღმოჩნდა და დომინანტურმა პოლიტიკურმა ძალამ კვლავ პოლიტიკურ კონიუნქტურას დაუქვემდებარა საკონსტიტუციო ცვლილებების კიდევ ერთი, ახალი ეტაპი.
ამ ეტაპსაც, ისევე როგორც სხვა ეტაპებს, თან სდევს ხელისუფლებების პოლიტიკური ცოდნის და პოლიტიკური კულტურის დეფიციტი. ხელისუფლებამ ან არ იცის, ან იგნორირება გაუკეთა კონსტიტუციის მიღების ძირითად პრინციპს - მის გარშემო პოლიტიკურ ძალთა მაქსიმალური კონსენსუნსის აუცილებლობას. ამ ეტაპზეც, ისევე როგორც უახლოეს წარსულში, კონსტიტუციური ცვლილებები ხდება მხოლოდ მმართველი პარტიის გადაწყვეტილებით, ხოლო სხვა ყველა, ხაზს ვუსვამ, ყველა პოლიტიკური ძალა ამ ცვლილებების წინააღმდეგია.
ახლა მოკლედ, იმ საკითხების შესახებ, რომლებიც იწვევენ ყველაზე მეტ წინააღმდეგობას.
[ სრულად ]
ფეისბუქის ფან ბოქსი
« მაისი 2017 »
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31