ეკონომიკა და მცირე ბიზნესი

www.nrp.ge

 

თავი I. შესავალი

1. ზოგადი მიმოხილვა

 

წარმოდგენილი დოკუმენტი მიზნად ისახავს საქართველოში 2004- 2011 წლებში განვითარებული ეკონომიკური პროცესების ანალიზის საფუძველზე, გამოიკვეთოს და ჩამოყალიბდეს "ახალი მემარჯვენეების" ხედვები და პრიორიტეტები, კონკრეტული რეკომენდაციები და წინადადებები, რომელსაც უნდა დაეფუძნოს ქვეყნის ეკონომიკური პოლიტიკა.

საქართველოს ეკონომიკა ბოლო პერიოდში ზრდის საკმაოდ მაღალი მაჩვენებლით ხასიათდებოდა. მნიშვნელოვანი ზრდა ფიქსირდებოდა საგადასახადო შემოსავლების ზრდის თვალსაზრისითაც, რამაც ქვეყანას ბიუჯეტის ხარჯვითი ნაწილის 7-ჯერ გაზრდის შესაძლებლობა მისცა. წარმატებულად შეიძლება ჩაითვალოს ქვეყანაში პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების მოცულობის მაჩვენებელიც 2004-2007 წლების პერიოდში. თუმცა, 2008 წლიდან აღნიშნულმა მაჩვენებელმა რიგი ობიექტური თუ სუბიექტური ფაქტორების გათვალისწინებით, მნიშვნელოვანი კლება განიცადა. 2009 წლიდან მნიშვნელოვნად დამძიმდა ინფლაციური ფონი. წლიური ინფლაციის დონემ 2010 წლის ბოლოს 11,2%-ს, ხოლო 2011 წლის ივნისის მდგომარეობით 14,4%-ს მიაღწია.

აღნიშნული ზრდის ფონზე თითქოს ლოგიკური უნდა იყოს ქვეყანაში უმუშევრობის მაჩვენებლის შემცირება. არადა, პარადოქსულია, რომ 2004 წლის უმუშევრობის 12%-იანი ოფიციალური სტატისტიკური მაჩვენებელი 2010 წელს უკვე 16,3%-მდე გაიზარდა.

ბოლო წლებში სამწუხაროდ ვერ მოხერხდა ეკონომიკური განვითარება სექტორული დიფერენცირების კუთხით და კატასტროფულად გაუარესდა ქვეყნის საგადამხდელო ბალანსი. ამ მიმართულებით არავითარი ერთიანი კომპლექსური ხედვა არ არის გამოკვეთილი და შედეგზე ორიენტირებული ნაბიჯები არ გადადგმულა ამ პრობლემის რეალურად შემსუბუქების მიზნით. ქართული ეკონომიკის უცხოურ ეკონომიკებზე დამოკიდებულების ხარისხი კიდევ უფრო გაზარდა და, რაც საკმაოდ ნეგატიურად აისახა ქვეყანაში ფასების, განსაკუთრებით პირველადი მოხმარების პროდუქტებსა და საწვავზე ფასების ზრდის მაჩვენებელზე.

მთლიანი შიდა პროდუქტის საგრძნობი ზრდის ფონზე შემოსავლების გადანაწილება ოდნავ გაუარესდა, რაც სახელმწიფო რესურსების არაეფექტურ მართვაზე მიუთითებს.

იხ. სრულად

FaceBook Twitter Digg MySpace Delicious Google ელფოსტაბეჭდვა
აქტუალური თემა
კონსტიტუცია - მაქსიმალური კონსენსუსის შედეგი
კონსტიტუცია - მაქსიმალური კონსენსუსის შედეგი
საქართველოს დამოუკიდებელი არსებობის მანძილზე ყველაზე მთავარი პრობლემა, რომელიც ქვეყნის დემოკრატიას აქვს, კონსტიტუციონალიზმის დეფიციტია.
პირველ რიგში ეს დეფიციტი ვლინდება ყოველი ახალი ხელისუფლების სურვილით ძირფესვიანად შეცვალოს და საკუთარ თავზე მოირგოს კონსტიტუცია. ამის უკანასკნელი მაგალითი იყო ნაციონალური მოძრაობა, რომელმაც 2010 წელს განხორციელებული ცვლილებებით ახალ რეალობას და საკუთარ ინტერესებს მოარგო კონსტიტუცია.
2012 წელს ხელისუფლების არჩევნების გზით შეცვლის შემდეგ შეიქმნა მოლოდინი, რომ დემოკრატიულობაზე პრეტენზიის მქონე ხელისუფლება აღარ ეცდებოდა კონსტიტუციაში ისეთი ცვლილებების განხორციელებას, რომელიც მოემსახურებოდა მმართველი პარტიის ინტერესებს. სამწუხაროდ, ეს მოლოდინი ფუჭი აღმოჩნდა და დომინანტურმა პოლიტიკურმა ძალამ კვლავ პოლიტიკურ კონიუნქტურას დაუქვემდებარა საკონსტიტუციო ცვლილებების კიდევ ერთი, ახალი ეტაპი.
ამ ეტაპსაც, ისევე როგორც სხვა ეტაპებს, თან სდევს ხელისუფლებების პოლიტიკური ცოდნის და პოლიტიკური კულტურის დეფიციტი. ხელისუფლებამ ან არ იცის, ან იგნორირება გაუკეთა კონსტიტუციის მიღების ძირითად პრინციპს - მის გარშემო პოლიტიკურ ძალთა მაქსიმალური კონსენსუნსის აუცილებლობას. ამ ეტაპზეც, ისევე როგორც უახლოეს წარსულში, კონსტიტუციური ცვლილებები ხდება მხოლოდ მმართველი პარტიის გადაწყვეტილებით, ხოლო სხვა ყველა, ხაზს ვუსვამ, ყველა პოლიტიკური ძალა ამ ცვლილებების წინააღმდეგია.
ახლა მოკლედ, იმ საკითხების შესახებ, რომლებიც იწვევენ ყველაზე მეტ წინააღმდეგობას.
[ სრულად ]
ფეისბუქის ფან ბოქსი
« ივლისი 2017 »
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
      1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31